środa, 01 lipiec 2015 00:04

Książę Mastema władca demonów

Napisał

Postać Szatana pojawiła się w apokaliptyce żydowskiej, czyli w księgach pomiędzy Starym a Nowym Testamentem, zaledwie cztery razy. Początkowo Szatan nie miał związku z demonami. Z czasem zależność tę zaczęto mu przypisywać i uznawać go za władcę złych duchów.

 

W izraelskiej literaturze okresu Drugiej Świątyni (538 r. prz.Chr. – 70 r. po Chr.) pojawiła się tajemnicza postać określona jako Mastema. Słowo to (hebr. mastemah) wywodzi się z rdzenia s-t-m (od niego pochodzi także słowo satan). W języku hebrajskim oznacza on nienawiść, wrogość, prześladowanie. W Biblii określa się w ten sposób wewnętrzne pożądanie, które powoduje grzech (por. Oz 9, 7: Tak jest z powodu wielkiej winy twojej i ogromu twojej wrogości [mastemah]).

 

Zwierzchnik demonów

Ten pospolity rzeczownik w literaturze mię dzytestamentalnej stał się imieniem zwierzchnika demonów. Po raz pierwszy pojawia się w apokryficznej (niewchodzącej w skład Biblii) Księdze Jubileuszów, która powstała w drugiej połowie II w. prz.Chr. Tytuł tej księgi pochodzi od kończących ją przepisów odnośnie do świętowania jubileuszów i szabatów. Z kolei jej treść dotyczy widzenia, jakie Mojżesz miał rzekomo otrzymać od Boga na górze Synaj. Księga Jubileuszów jest w znacznej mierze parafrazą Księgi Rodzaju (choć zawiera wiele wątków apokryficznych). Stąd nazywano ją Małą Genesis (grec. Mikrogenesis). Dziesiąty rozdział tej księgi rozpoczyna się od następującej historii: oto demony, które są duchami istot poczętych przez upadłe anioły i zgładzonych w potopie, zaczęły zwodzić dzieci synów Noego. Nękały je i zabijały. Noe zmartwił się, że odrodzona ludzkość atakowana jest przez złe duchy. Prosił więc Boga w modlitwie, aby demony nie mogły wyrządzać krzywdy jego potomkom (Jub 10, 17). Pan przychylił się do prośby Noego i związał wszystkie demoniczne istoty.

 

Prośba Mastemy

Nieoczekiwanie przed Bogiem stanął Mastema. Jego postać scharakteryzowano w słowach: A książę Mastema w czynieniu tego wszystkiego był potężny i polecił za pośrednictwem duchów, które zostały wydane w jego ręce, aby czynić wszelkie występki, grzech i różne czyny karalne, aby deprawować, niszczyć i rozlewać krew na ziemi (Jub 10, 5). Mastema zwrócił się do Boga z prośbą, aby pozwolił mu zatrzymać i kontrolować przynajmniej jedną dziesiątą części demonów. Bez podległych sobie duchów nie mógłby bowiem sprawować władzy nad ludźmi (Jub 10, 8). Bóg przychylił się do tej prośby. Zgodził się, aby przy Mastemie pozostała dziesiąta część demonów, resztę zaś kazał związać i wrzucić na dół do czasu sądu (por. Jub 10, 11). Uwolnione duchy miały być podporządkowane na ziemi Szatanowi. W Jub 15, 32 znajdujemy potwierdzenie tego, że Bóg dał demonom moc czynienia zła i wprowadzania człowieka w błąd. Zło czynione przez demony postrzegano jako karę, którą Stwórca zsyła na ludzi za ich niegodziwość.

 

Ostatnio zmieniany poniedziałek, 07 wrzesień 2015 10:38
dr Roman Zając

 

biblista, publicysta, jeden z twórców pierwszych edycji „Kalendarza Ekumenicznego”.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


LAB

Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

Już 46 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Powered by JS Network Solutions