wtorek, 05 grudzień 2017 19:00

Cuda a życie duchowe

Napisał

W nauczaniu Kościoła i współczesnej teologii katolickiej przez cuda rozumie się nie tyle nadzwyczajne wydarzenia spowodowane szczególną Bożą interwencją, które wykraczają poza znane prawa natury, ile raczej znaki Bożego działania w życiu wierzących. Z tej racji przyczyniają się one do umocnienia wiary i rozbudzenia życia duchowego.

W Piśmie Świętym znaleźć można liczne opisy w ten sposób rozumianych cudów, których dokonywali ludzie posłani przez Boga. Warto jednak pamiętać, że w niektórych księgach Starego Testamentu są one częściowo zmyślone lub wyolbrzymione w celach dydaktycznych (np. Dn 1–6; Iz 37, 36–38; 38, 7–8). Odpowiadało to mentalności ludzi tamtych czasów. Służło też przekonaniu czytelnika o nadprzyrodzonym posłannictwie tej czy innej osoby. Niemniej jednak autorzy starotestamentalni widzą w cudach objawienie się samego Boga i skuteczne znaki Jego zbawienia.

Cuda Jezusa

Wielu cudów dokonywał sam Jezus Chrystus. Spośród nich największym i najważniejszym jest Jego zmartwychwstanie (por. Łk 11, 29). Zapewne tylko niektóre z Jego cudów zostały opisane przez Ewangelistów (por. Łk 1, 1; J 21, 25), niemniej jednak – jak podkreśla Katechizm Kościoła Katolickiego – słowom Jezusa towarzyszą liczne „czyny, cuda i znaki” (Dz 2, 22), które ukazują, że Królestwo jest w Nim obecne. Potwierdzają one, że Jezus jest zapowiedzianym Mesjaszem (nr 547). Wśród cudów dokonanych przez Jezusa Chrystusa na pierwszy plan wysuwają się uzdrowienia w liczbie ponad 20 (np. Mt 8, 1–4; 9, 20–22; Mk 8, 5–13; Łk 7, 1–10), 3 wskrzeszenia z martwych (Mt 9, 18–26; Łk 7, 11–17; J 11, 1–44) i ok. 10 cudów opanowania sił przyrody (np. Mt 8, 23–27; J 6, 1–15; 21, 1–14). Spełniane przez Niego cuda nie miały na celu zaspokojenia ludzkiej ciekawości (por. Łk 23, 8) czy demaskowania czyjeś złej woli. Chodziło nade wszystko o zamanifestowanie dzieł Bożej mocy, którą zapowiadali prorocy, i w ten sposób potwierdzenie nadejścia mesjańskiego czasu zbawienia oraz Królestwa Bożego (por. Łk 11, 20). Jednak cuda Jezusa nie powodowały, że ich świadkowie nawracali się w sposób automatyczny. Ponadto łatwo zauważyć, że Pan Jezus z powściągliwością, a nawet pewnym oporem dokonywał cudów – i to na ogół dopiero wtedy, gdy znajdował wiarę wśród swoich słuchaczy. Mimo to oskarżany był o to, że owych znaków dokonywał mocą złego ducha (por. Mk 3, 22).

ks. prof. Marek Chmielewski

doktor habilitowany, teolog, kierownik Katedry Duchowosci Katolickiej KUL 

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Nowość!

Wszystkie numery

Piszą dla nas

  •  

    dziennikarka katolicka, teolog, historyk, doktorantka z zakresu teologii biblijnej na UP JPII w Krakowie.

  •  

    biblista, publicysta, jeden z twórców pierwszych edycji „Kalendarza Ekumenicznego”.

  • teolog fundamentalny, teolog religii, prodziekan Wydziału Teologii na Uniwersytecie Opolskim

Już 36 pozycji


Powered by JS Network Solutions