czwartek, 12 marzec 2015 06:06

ZAKAZANY RYTUAŁ

Napisane przez Dawid Mielnik

 

Pomimo różnego patrzenia na praktykę wywoływania duchów przez sąsiadów Narodu Wybranego podejście pisarzy biblijnych do nekromancji jest jednoznaczne. Autorzy natchnieni różnią się jedynie w sposobie walki z tym destrukcyjnym obrzędem – jedni surowo go zabraniają, inni wyśmiewają, a jeszcze inni przedstawiają jego negatywne skutki.

 

W możliwość wpływu osób zmarłych na los żywych wierzono nie tylko w starożytnym Izraelu. Przekonanie o wzajemnej łączności zaświatów i świata doczesnego jest bardzo dobrze poświadczone przez literaturę egipską, mezopotamską czy kananejską. W świetle tych świadectw zmarli jawią się jako duchy, które mogą udzielić fizycznej pomocy osobom żywym, przekazać im rady, a nawet informować ich o przyszłości. Zwłaszcza w cywilizacji mezopotamskiej korzystano ze specjalnych rytuałów, mających na celu wyprowadzenie zmarłego z zaświatów. Pomimo obiecujących perspektyw, które kreśliła nekromancja, mieszkańcy Mezopotamii uważali ją za niebezpieczną.

 

Ocena pisarzy natchnionych

 

Pismo Święte zaledwie kilkanaście razy nawiązuje do obrzędu wywoływania duchów. Cztery spośród nich zostały ulokowane w Pięcioksięgu Mojżesza (Kpł 19, 31; 20, 6. 27; Pwt 18, 11). Za każdym razem mowa jest o niegodziwości nekromancji oraz o tym, że trudniące się nią osoby popełniają zbrodnię. Sankcji poddani są nawet ci, którzy po prostu uczestniczą w zakazanym rytuale. Najwyższy wymiar kary przewidziany przez prawodawców nie pozostawia złudzeń co do ciężaru winy osób zajmujących się wywoływaniem duchów. Kilka odniesień do nekromancji pojawia się w Księgach Królewskich oraz Księgach Kronik (2 Krl 21, 6; 23, 24; 1 Krn 10, 13; 2 Krn 33, 6). Pisarze natchnieni nawiązują do obrzędu wywoływania duchów przez użycie w tekście biblijnym specyficznych terminów, oznaczających osoby zajmujące się praktykami nekromanckimi. Chodzi przede wszystkim o pokazanie szczególnej niegodziwości Manassesa, tego króla judzkiego, który propagował nekromancję. Jednocześnie autorzy biblijni bardzo przychylnie wypowiadają się o reformie Jozjasza, w wyniku której usunięto osoby zajmujące się tym obrzędem. W Księdze Izajasza znajdują się trzy bezpośrednie wzmianki o zakazanym rytuale nekromancji (Iz 8, 19; 19, 3; 29, 4). Charakterystyczne dla tego proroka jest szydzeniez samego obrzędu wywoływania duchów oraz z osób zajmujących się nekromancją. Izajasz ironicznie przeciwstawia wiedzę uzyskaną podczas znienawidzonego obrzędu wiedzy pochodzącej z Bożego objawienia. W ten sposób pokazuje faktyczną nieskuteczność nekromanckiego rytuału.

Ostatnio zmieniany poniedziałek, 07 wrzesień 2015 10:22

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

Już 41 pozycji


Powered by JS Network Solutions